البته که تسلیحات نظامی تولید ترکیه با پهپادها، خودروهای زرهی و کشتی هایش بر سر زبان ها افتاده تا جایی که به تدریج دارد به یک فروشنده مهم تسلیحات حتی به کشورهای اروپایی تبدیل می شود. این کشور اخیرا از نخستین ناو هواپیمابر (پهپادبر) خود هم رونمایی کرده که می تواند قدرت دریایی اش را به طور چشمگیری افزایش دهد.
بر اساس ردهبندی ۲۰۱۹ قدرت های نظامی«گلوبال فایرپاور» (Global Firepower) ، ترکیه به جایگاه نهم ارتش های قدرتمند جهان ارتقاء یافته است. توسعه قدرت نظامی ترکیه پیامدهای مثبتی در حوزه صنعت دفاعی این کشور داشته است؛ از سال ۲۰۱۱، ۵۴ درصد از نیازهای دفاعی ترکیه از طریق منابع و تولیدات داخلی تأمین می شود که این رقم در سال ۲۰۱۸ به ۷۴ درصد رسیده است و ترکیه تنها ۲۶ درصد از تسلیحات خود را خریداری می کند.
اساساً رئیس جمهور اردوغان که از شرکای خود در ناتو ناامید شده و سودای نقش آفرینی فعال در معادلات محیط پیرامونی دارد، برنامه ای گسترده را برای توسعه شتابان مجموعه صنایع دفاعی ملی به راه انداخته است. هدف از این برنامه کاهش و وابستگی ترکیه به سلاح های کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی و متنوع سازی در روابط تسلیحاتی با شرکای غیرغربی همچون روسیه، چین، ژاپن و کره جنوبی است.
طی چهار سال گذشته این کشور ۳۵ میلیارد دلار در صنعت دفاعی سرمایه گذاری کرده و از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۸، صادرات تسلیحات ترکیه از ۲۴۷ میلیون دلار به حدود ۲ میلیارد دلار افزایش داشته است. برنامه توسعه صنایع دفاعی و مدرن سازی تسلیحات نظامی به طور ناگزیری مخارج نظامی ترکیه را افزایش داده است. براساس داده های موسسه سیپری، مخارج نظامی ترکیه از ۱۳٫۸ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۲ به ۱۹ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۸ افزایش پیدا کرده که از میانگین مخارج نظامی کشورهای اروپایی (۸-۹ میلیارد دلار) بالاست.
تنها در سال ۲۰۱۸ هزینه های نظامی ترکیه ۲۴ درصد بالا رفته یعنی بالاترین افزایش درصدی در میان ۱۵ کشور عمده جهان از نظر بودجه نظامی. البته که آمارهای موجود در این گزارش، تا سال ۲۰۱۹ را پوشش می دهند. اگر تنها به گزارش های رسانه های ترکیه بسنده کنیم، معرفی محصولات جدید و ارتقای تسلیحات قدیمی در این کشور در سال ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱، سرعتی دوچندان به خود گرفته است.
