برای همین، پس از ملی شدن تجارت خارجی در شوروی (۱۹۲۰ / ۱۲۹۹ش) کار بازرگانی ایران با شوروی بدان جا کشیده شد که به قول کنسول ایران در حاجی طرخان، در گزارش خود به سفارت ایران در مسکو در ۷ بهمن۱۳۰۳: کلیه ترتیب حاضره تجارت با روسیه به هیچ وجه برای ایرانیان منتج فایده ای نبوده ، بلکه نظر به دلایل مشروحه بالاخره به ورشکستگی تجار شمالی و انحصار کار آنها با واردات تجارتی شوروی منجر خواهد گردید.
جریان امور نشان داد اظهارات کنسول ایران از روی دانش و آگاهی بوده و برای بیرون رفتن از آن بحرانی قریب الوقوع، همان طورکه کنسول گفته بود، «بایستی فکر دیگری» می شد تا به کلی سررشته تجارت از دست اتباع دولت علیه بیرون نرفته و در مقابل هجوم سیل اقتصادی روسیه سدی بسته شود.
کنسول ایران همچنین در پایان نامه خود با آگاهی کامل از جریان امور، به دولت پیشنهاد کرد که در وهله اول باید تجار ایرانی را از اقدامات شخصی برحذر داشت و بعد از آن دولت وارد عمل شود، زیرا تا از طرف اولیای امور، نقشه و پروگرامی به طور کلی برای تجارت با روسیه طرح نگردد، ممکن نیست در مقابل ادارات تجارتی دولت شوروی هیچ یک از تجار داخله بتوانند بالانفراد مقاومت نمایند.
