دریای خزر پس از بحران ۲۰۲۶: سناریوی بازآرایی ژئوپلیتیک انرژی و احیای «ترانسخزر»
ایران، روسیه و کریدور شمال-جنوب
چرا «جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران» شکست خورد
زنان؛ زیرساخت انتقال میراث فرهنگی ناملموس در منطقه اکو
ژئوپلتیک سود؛ ترکیه، برنده بیرونی جنگ اسرائیل و آمریکا با ایران
ضرورت انتخاب رویکرد تحلیلی مناسب برای داوری دربارهٔ یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا
جنگ علیه ایران، مناسبات آسیای مرکزی و کشورهای عرب حاشیۀ خلیج فارس را وارد مرحلۀ نوینی کرده است که میبایست در سطحی فراتر از دیپلماسی دوجانبه فهمیده شود. این منطقه، اکنون با یک بازآرایی ژئواکونومیک روبهرو است. کشورهای عربی خلیج فارس در تلاش برای تقویت (و یا حفظ) نقش خود بهعنوان سرمایهگذار، هاب/قطب لجستیکی و «شریک ثبات» هستند (تحت شرایطی که امنیت این کشورها نیز به اندازۀ ایران شکننده شده است). کشورهای آسیای مرکزی نیز با تکیه بر راهبرد تنوعبخشی میکوشند از تلۀ نااطمینانی بگریزند؛ اما نه با حذف ایران (که نه محتمل و نه ممکن است)، بلکه با افزودن گزینههای مکمل به سبد ژئواکونومیک خود.
جواد وعیدی ۱)روسیه در موضوع اوکراین نمیتواند عقب نشینی کند،چون عقب نشینی از تضمین و حفظ امنیت و بقاء روسیه خواهد بود ۲) از سال ۲۰۰۸ تا کنون استراتژی روسیه در اوکراین ، دارای یک حداقل بعنوان کف و یک حداکثر بعنوان سقف بوده است. ۳) سقف استراتژی روسیه در اوکراین ، برخورداری از یک […]
طالبان با نشان کردن زنان معترض شبانه به خانه آنها هجوم میبرد/ اگر قرار باشد طالبان باشند هیچ آیندهای در انتظار زنان افغانستان نیست/ اگر حتی دو کشور طالبان را به رسمیت بشناسند آنها با چند زنی که روح بیدار جامعه را تمثیل میکنند برخورد خواهند کرد. طالبان در مقابل دوربین رسانههای غربی با این زنان برخورد چندانی نمیکردند، اما تهدیدشان کردند که در جایی که دوربین نباشد حساب شجاعتشان را از آنها خواهند گرفت.
سال 2021 برای منطقه سال پرحادثهای بوده است: پاندمی، تشدید تنشهای اجتماعی، بحرانهای مداوم اقتصادی و انرژی و غیره. خطر تشدید جنبشهای اعتراضی، مسائل حل نشده مرزی، خطرات ژئوپلیتیکی خارجی مانند تقویت چین، تمایل روسیه برای پیوند دادن کشورهای منطقه به خود و بحران جاری در افغانستان از جمله مسائل پیش روی کشورهای آسیای مرکزی در سال 2022 هستند.
خاویر سولانا، دبیر کل اسبق ناتو و عضو برجسته موسسه بروکینگز می نویسد: میخائیل گورباچف، آخرین رهبر اتحاد جماهیر شوروی، از تغییراتی که روسیه در دهههای آینده با آن مواجه خواهد شد، آگاه بود. او در سخنرانیای که رسماً اتحاد جماهیر شوروی را در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱ منحل کرد، اعلام کرد: «ما در دنیای جدیدی زندگی میکنیم». در «دنیای جدیدی» که گورباچف به آن اشاره کرد، بخشی از این سرزمین از دست رفته موقعیتی منحصر به فرد در قلب و ذهن رهبران روسیه اشغال کرده است: اوکراین.
یک کارشناس مسائل اوراسیا درباره حمله احتمای روسیه به اوکراین گفت: پیشبینی من این است که روسیه دست به چنین کاری خطرناکی نمیزند؛ درواقع وارد شدن به اوکراین برای روسها ساده است ولی خارج شدن از آن یک باتلاق برای روسیه ایجاد میکند.
ایالات متحده به هشت هزار و پانصد سرباز خود آماده باش داده و ناتو نیز از اعزام کشتیها و جنگندههای خود به شرق اروپا خبر داده ولی روسیه همچنان به استقرار نیروهای و ادوات نظامی بیشتر در مرز اوکراین ادامه میدهد تا خطر رخداد بزرگترین جنگِ اروپا طی دهههای اخیر روز به روز افزایش یابد.
در سال 2021 قزاقستان یک کشور خودکامه پیشرفته تلقی میشد و قالب انتقال قدرت در آن توجه مسکو را به خود جلب کرده بود. اما همه چیز در چند روز اول سال 2022 تغییر کرد: رژیم حاکم با شورشهای سراسری مواجه گردید و مجبور شد از سازمان پیمان امنیت جمعی، یعنی روسیه کمک بخواهد. در بحبوحه رویدادها، تشخیص جزئیات مهم دشوار است، اما نکته اصلی واضح است: دوران نورسلطان نظربایف در قزاقستان به پایان رسیده است.
اندیشکده رند در یادداشتی به ارزیابی تأثیر کمکهای نظامی آمریکا به اوکراین در چگونگی مواجهه با روسیه پرداخته است. برخی ادعا کردهاند کمک ایالات متحده به اوکراین میتواند محاسبات روسیه را تغییر و موجب بازدارندگی شود و در صورت حمله نیز تأثیر جدی بر توانایی اوکراین گذاشته و پیروزی روسیه را به چالش خواهد کشید.