دریای خزر پس از بحران ۲۰۲۶: سناریوی بازآرایی ژئوپلیتیک انرژی و احیای «ترانسخزر»
ایران، روسیه و کریدور شمال-جنوب
چرا «جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران» شکست خورد
زنان؛ زیرساخت انتقال میراث فرهنگی ناملموس در منطقه اکو
ژئوپلتیک سود؛ ترکیه، برنده بیرونی جنگ اسرائیل و آمریکا با ایران
ضرورت انتخاب رویکرد تحلیلی مناسب برای داوری دربارهٔ یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا
جنگ علیه ایران، مناسبات آسیای مرکزی و کشورهای عرب حاشیۀ خلیج فارس را وارد مرحلۀ نوینی کرده است که میبایست در سطحی فراتر از دیپلماسی دوجانبه فهمیده شود. این منطقه، اکنون با یک بازآرایی ژئواکونومیک روبهرو است. کشورهای عربی خلیج فارس در تلاش برای تقویت (و یا حفظ) نقش خود بهعنوان سرمایهگذار، هاب/قطب لجستیکی و «شریک ثبات» هستند (تحت شرایطی که امنیت این کشورها نیز به اندازۀ ایران شکننده شده است). کشورهای آسیای مرکزی نیز با تکیه بر راهبرد تنوعبخشی میکوشند از تلۀ نااطمینانی بگریزند؛ اما نه با حذف ایران (که نه محتمل و نه ممکن است)، بلکه با افزودن گزینههای مکمل به سبد ژئواکونومیک خود.
تاریخ پاکستان پر از چالشها است؛ برخی از این چالشها داخلی هستند که میتوان به راحتی با آنها روبرو شد اما برخی دیگر بخشی از ژئوپلیتیک هستند و خارج از کنترل پاکستان میباشند. پیشبینی میشود این کشور در سال 2022 بر چند موضوع کلیدی تمرکز خواهد کرد؛ روابط با چین و ایالات متحده، بررسی و رسیدگی عدم قطعیتها در افغانستان، مدیریت روابط متخاصم با هند و ایجاد توازن در روابط بین عربستان سعودی و ایران. در سال پیش روی میلادی، پاکستان باید اهداف دیپلماتیک خود را در محیط نابسامان جهانی و منطقهای دنبال کند که شاخصههای این محیط عبارتند از افزایش تنشهای شرق و غرب، افزایش سرگرم شدن قدرتهای بزرگ به چالشهای داخلی، تداوم جنگهای تجاری و فناوری در رقابت استراتژیک بین پکن و واشنگتن، نظم بینالمللی متزلزل مبتنی بر قوانین و اقدامات قدرتهای منطقهای برای تغییر شکل قوانین بازی.
روابط ایران و جمهوری آذربایجان، دوره ای از تنش را در ماه های سپتامبر و اکتبر 2021 میلادی تجربه کرد.
با توجه به این که روابط سیاسی ایران و چین خوب است، باید بتوان بیشترین بهره برداری را در روابط تجاری با این کشور داشت، امروز دومین اقتصاد برتر دنیا چین بوده که در کمتر از چند سال آینده به برترین اقتصاد دنیا تبدیل خواهد شد، بنابراین لازم است ایران برنامه روابط خود با چین را تدوین کرده و در بلندمدت برای آن برنامهریزی کند، اگر ایران برنامهریزی مشترکی برای رابطه با چین نداشته باشد به این معنا نیست که چین هم برای ایران برنامه ندارد، بنابراین مصلحت این است که برای یک برنامه بلند مدت اقتصادی با چین برنامهریزی وجود داشته باشد.
اشاره ولادمیر پوتین به «عضویت ناظر» ایران در این سازمان، به موازات سایر مسائل این سفر، حاشیهها و شک و تردیدهایی را در داخل کشور در رابطه با وضعیت عضویت ایران در سازمان همکاری شانگهای به دنبال داشت.
روابط روسیه و یمن به بیش از ۸۰ سال قبل بازمیگردد. در این سالها فراز و فرودهایی در روابط میان آنها حاکم بوده است که میتوان آن را از شوروی تا روسیه کنونی نسبت داد. در سیاست خارجی روسیه خاورمیانه از جایگاه ویژه ای برخوردار است، منطقهای از نظر جغرافیایی بسیار نزدیک، سرشار از هیدروکربن و از نظر اجتماعی و سیاسی ناپایدار.
بیست سال زمان زیادی برای درس گرفتن است. پنج ماه دوره کوتاهی است که در آن باید آنها را فراموش کرد. با این حال، در حالی که اروپا در آستانه یک درگیری نظامی احتمالی بر سر اوکراین قرار دارد، ایالات متحده در خطر تکرار یکی از اشتباهات بزرگ خود در افغانستان است.
این تصور رایج میان مردم و نخبگان وجود دارد که اگر ایران به سمت غرب خاصه آمریکا گام بردارد، با برخوردهای سلبی روسیه مواجه خواهد شد. برخوردهایی که جنبه تأدیبی دارد. برای اثبات این مدعا از سفر اخیر ابراهیم رئیسی در بحبوحه مذاکرات برجام و استقبال سرد پوتین از او سخن میگویند تا نشان دهند هرگونه سازش با آمریکا به تنش میان ایران و روسیه میانجامد و ایران ناگزیر است از میان دو امکان رابطه با آمریکا و روسیه یکی را برگزیند.
بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر سابق اسرائیل، پوتین را دوست من میخواند، واژهای که برای کسانی که روسیه و رئیسجمهور آن را بهتر درک میکنند، صرفاً جنبه ی سرگرمی دارد. تنها چیزی که برای پوتین اهمیت دارد، منافعش است و بهتر است مراقب باشید که آنها را تضعیف نکنید. از این منظر، اسرائیل روی طناب محکمی که اکنون بین وفاداریها و منافع متضاد کاخ سفید و کرملین در مورد اوکراین کشیده شده است، گام برمی دارد.