فشار کنترلشده؛ راهبرد روسیه پس از انتخابات ارمنستان
در دل بحران فرصتی نهفته است
قرقیزستان و بازآرایی نوین امنیت منطقهای در آسیای مرکزی
نگاهی به تفاهم نامه منطقه آزاد ارس با راهآهن ایران
فراتر از جنگ اوکراین: لاوروف و تصویر روسیه از یک رویارویی تاریخی با غرب
مسیر هند به سوی حاکمیت انرژی خورشیدی در سال ۲۰۲۶
اکنون فرصت راهبردی چین برای کنترل قاطعانه دریای چین جنوبی و شکلدادن فعالانه به بازی است
طی یک هفته گذشته تحلیلهای متفاوتی در رسانهها دربارۀ چرایی خروج ایالات متحده آمریکا از افغانستان مطرح شده است.
چین اگر چه در ظاهر، رقیبی سخت برای ایالات متحده است اما تا زمانی که رونق اقتصادی این کشور موتور محرک طبقه متوسط جامعه برای آزادیهای سیاسی نباشد، نمیتواند به یک کشور دمکراتیک تبدیل شود که توسعه آن پایدار باشد.
ما تصور میکردیم چین نیز که از پیش برخی اصلاحات مبتنی بر بازار آزاد را اجرا کرده، پس از مدتی به سمت سیستمی شبیه سیستم آمریکایی حرکت خواهد کرد. آمریکاییها تجارت با چین را عادی کردند و با حوصله منتظر «گورباچف چین» بودند. اما این انتظار خیلی طولانی شده است.
هر چند چین به عنوان اصلیترین صادرکننده کالا در میان تمام کشورهای جهان شناخته میشود، اما این کشور برای تامین نیازهای خود یکی از اصلیترین واردکنندگان کالا نیز به شمار میرود.
جمهوری خلق چین در سالهای اخیر تبدیل به یکی از تولید کنندگان بزرگ تسلیحاتی نظامی شده و بخش عمدهای از سامانههای مورد نیاز خود را در داخل تولید میکند و در عین حال در بازار صادرات نیز حضوری فعال دارد، اما در عین حال همچنان بخشی از نیاز خود را نیز وارد میکند.
هفته نامه نیوزویک نوشت: چین، روسیه و ایران همزمان با پیشروی های سریع نیروهای طالبان در افغانستان و تصرف گذرگاه های مرزی در پی عقب نشینی نیروهای ارتش آمریکا، مذاکرات سه جانبه را برای حفظ ثبات منطقه آسیای میانه شامل افغانستان تشدید و تقویت می کنند.
حزب کمونیست چین در حالی روز اول جولای یکصدمین سالگرد تاسیس خود را جشن گرفت که تلاش میکند برخی از واقعیتها را در مورد خود مخفی نگه داشته و تمایلی به رسانهای شدن آن ندارد.
خروج نظامیان آمریکایی از افغانستان یک خلأ ژئوپلیتیک بهوجود خواهد آورد و این نتیجه اجتنابناپذیر هر خروجی است، چه این خروج فیزیکی باشد و چه سیاسی. واقعیت دیگر این است که خلأهای ژئوپلیتیک مثل خیلی خلأهای دیگر هرگز برای همیشه خالی باقی نمیمانند. یک بازیگر کلیدی در موضوع افغانستان، چین است. از دید پکن، افغانستان هم یک کریدور جغرافیایی است و هم زمینی مناسب برای ظهور تهدیدهای امنیتی که نه تنها متوجه استان سین کیانگ است، بلکه جایگاه چین را در آسیای مرکزی تهدید میکند. از سوی دیگر آسیای مرکزی منطقهای بسیار مهم برای اجرای برنامه عظیم راه ابریشم قرن ۲۱ چین است.