فشار کنترلشده؛ راهبرد روسیه پس از انتخابات ارمنستان
در دل بحران فرصتی نهفته است
قرقیزستان و بازآرایی نوین امنیت منطقهای در آسیای مرکزی
نگاهی به تفاهم نامه منطقه آزاد ارس با راهآهن ایران
فراتر از جنگ اوکراین: لاوروف و تصویر روسیه از یک رویارویی تاریخی با غرب
مسیر هند به سوی حاکمیت انرژی خورشیدی در سال ۲۰۲۶
نیکول پاشینیان، نخستوزیر ارمنستان، در حالی در تاریخ ۶ ژوئیه نخستین سفر خود به روسیه را پس از برگزاری انتخابات پارلمانی ۷ ژوئن این کشور انجام داد که تاکنون مقامهای ارشد روسیه، پیروزی حزب حاکم «قرارداد مدنی» به رهبری پاشینیان در انتخابات پارلمانی را تبریک نگفتهاند. نارضایتی روسیه بسیار فراتر از سکوت و خودداری آن از تبریک گفتن به پاشینیان است. در چنین شرایطی، روسیه به احتمال زیاد مجموعهای از اقدامات تنبیهی و فشارهای اقتصادی را علیه ارمنستان به کار خواهد گرفت. اما رویکرد روسیه، «فشار کنترلشده» خواهد بود و مسکو تمایلی ندارد که با اعمال فشار بیش از حد، ارمنستان را بهطور کامل به سوی غرب سوق دهد. اعمال تحریمهای اقتصادی فراگیر و رسمی علیه ارمنستان تنها در صورتی احتمال بیشتری پیدا خواهد کرد که ارمنستان بهطور رسمی از سازمان پیمان امنیت جمعی و اتحادیه اقتصادی اوراسیا خارج شود.
کاراگانوف معتقد است روسیه در یک رویارویی سرنوشتساز با غرب قرار دارد و برای دستیابی به پیروزی باید با درک ابعاد بیسابقه این چالش، راهبردی قاطع و منسجم اتخاذ کند؛ در غیر این صورت خطر تشدید درگیری تا سطح یک فاجعه جهانی وجود خواهد داشت.
می توان گفت شانزدهمین نشست سالانه هند و ژاپن، تکامل پیوند این دو کشور را از یک همکاری ساده زیرساختی به یک اتحاد استراتژیک چندبعدی نشان داد.
پیروزی دوباره حزب حاکم «قرارداد مدنی» (با ۴۹.۸۱ درصد آرا) به رهبری نخستوزیر نیکول پاشینیان در انتخابات پارلمانی ۷ ژوئن ارمنستان پیامدهای مثبت و منفی را برای ایران به دنبال خواهد داشت؛ در حالی که پیروزی نیروهای ملیگرا و محافظهکار ارمنی نیز می توانست پیامدهای مثبت و منفی خاص خود را برای ایران به دنبال داشته باشد. در واقع، هیچیک از سناریوهای ممکن در انتخابات ارمنستان بهطور کامل اهداف حداکثری راهبردی ایران در قفقاز جنوبی را تامین نمی کرد. . این واقعیت تا حدی ناشی از ماهیت اهداف و منافع تعریفشده ایران در قفقاز جنوبی است و تا حدی نیز نتیجه شکافهای عمیق، رقابتها و دستورکارهای متعارض در منطقه است که بسیاری از آنها خارج از توان تأثیرگذاری یا کنترل ایران قرار دارند.
چکیده گفتگوی جان میرشایمر و سرگئی کاراگانوف درباره وضعیت جهانی
در نسبت میان ایران و کشورهای آسیای مرکزی، دیپلماسی میراث را نباید صرفا شیوهای برای حفاظت از آثار و آیینهای گذشته، بلکه میبایست نوعی سیاستورزی فرهنگی برای سازماندادن به حافظه، معنا و ادراک متقابل دانست.
یادداشت تحلیلی بر پایه برنامه «بازبینی بینالمللی» ۱۹ ژوئن ۲۰۲۶، با حضور فئودور لوکیانف
بحران افغانستان و پاکستان در سالهای ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ را باید بخشی از یک گذار ژئوپلیتیکی عمیقتر در جنوب آسیا دانست؛ گذاری که در آن منطق سنتی عمق راهبردی بهتدریج جای خود را به امنیت ژئواکونومیک و حفاظت از راهگذرها میدهد. روش فرآیند-ردیابی نشان میدهد که این بحران نه محصول یک اختلاف مرزی ساده، بلکه حاصل زنجیرهای از تصمیمهای امنیتی، شکستهای بازدارندگی و تغییر محاسبات راهبردی در کابل و اسلامآباد است.