ایران، روسیه و کریدور شمال-جنوب
چرا «جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران» شکست خورد
زنان؛ زیرساخت انتقال میراث فرهنگی ناملموس در منطقه اکو
ژئوپلتیک سود؛ ترکیه، برنده بیرونی جنگ اسرائیل و آمریکا با ایران
ضرورت انتخاب رویکرد تحلیلی مناسب برای داوری دربارهٔ یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا
نهمین نشست «پیوندهای فرهنگی و تمدنی ایران و اوراسیا» با محوریت بررسی کتاب «ایران کجاست، ایرانی کیست» برگزار شد
جنگ علیه ایران، مناسبات آسیای مرکزی و کشورهای عرب حاشیۀ خلیج فارس را وارد مرحلۀ نوینی کرده است که میبایست در سطحی فراتر از دیپلماسی دوجانبه فهمیده شود. این منطقه، اکنون با یک بازآرایی ژئواکونومیک روبهرو است. کشورهای عربی خلیج فارس در تلاش برای تقویت (و یا حفظ) نقش خود بهعنوان سرمایهگذار، هاب/قطب لجستیکی و «شریک ثبات» هستند (تحت شرایطی که امنیت این کشورها نیز به اندازۀ ایران شکننده شده است). کشورهای آسیای مرکزی نیز با تکیه بر راهبرد تنوعبخشی میکوشند از تلۀ نااطمینانی بگریزند؛ اما نه با حذف ایران (که نه محتمل و نه ممکن است)، بلکه با افزودن گزینههای مکمل به سبد ژئواکونومیک خود.
مشارکت راهبردی، سطحی ارتقاء یافته از مناسبات میان کشورها است که حائز برخی ویژگیهای راهبردی اما با سطح تعهدات پایینتر است. اقتصاد نقشی بسیار تعیین کننده در این مدل از روابط دارد که در ارتباط با روابط تهران و آستانه نیز حائز اهمیت است. روابط ایران و قزاقستان فراتر از صرف اقتصاد، میتواند حول وابستگی متقابل ژئواکونومیکی با محوریت انرژی و ترانزیت توسعه یابد.
در دیدار قاسم جومارت توکایف، رئیس جمهور قزاقستان – بزرگترین شریک تجاری چین در آسیای مرکزی طرفین برای ایجاد دوستی پایدار و اشتراک گذار سختی ها و ناملایمات توافق نمودند و توکایف اغلام داشت ما یک هدف مشترک برای تقویت روابط دوجانبه داشته و همچنین در مورد تقویت امنیت و همکاری منطقهای و بینالمللی نظرات یکسانی داریم.
نگاهي به گزارش سالانه آزادي مذهبي در جهان؛ وضعيت مسلمانان در هند و چين بدتر شده است
به قلم: سارا معصومی «چین اینجا، چین آنجا، چین همهجا.» شی جینپینگ، رییسجمهور چین در حال وسعت بخشیدن به دامنه نفوذ این کشور در عرصه بینالمللی است. از تعمیق رابطه با کشورهای منطقه تا تلاش برای تبدیل شدن به بازیگر صلحساز چه با میانجیگری میان جمهوری اسلامی ایران و پادشاهی عربستان سعودی و چه تظاهر […]
علی بمان اقبالی زارچ در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: واقعیت این است که جنگ در اوکراین با تسلیم هیچ ارتشی به پایان نمی رسد، همچنان که با یک سازش/آتش بس در نقطه ای که واقعیت نظامی روی زمین را منعکس می کند، پایان نخواهد یافت. ناشناخته بزرگ این است که روسیه پسا اوکراین و نظم بین المللی چگونه خواهد بود؟
عمرانخان به این درک رسید که دلسردی، سرخوردگی و ناامیدی مردم از دو حزب سنتی در کنار تغییر فضای فکری جامعه و نیز عدم امکان پذیرش یک دیکتاتوری جدید در قالب حکومتنظامی از سوی جامعه، سبب شده است که بخشی از مردم و بخصوص جوانان به دنبال فضای جدید سیاسی در کشور باشند. این درک وی سبب شد که لبه تیز حملات خود را متوجه ارتش کند. در ابتدا به طور غیر مستقیم و ترجیحاً بدون ذکر نام، فرماندهان ارتش را خطاب حملات خود قرار میداد اما در اواخر در اقدامی تقریباً بیسابقه، حملات خود را متوجه نظامیان در حال خدمت کرد و بدین ترتیب رأس مثلث سنتی قدرت را هدف قرار داد. این اقدامهای عمرانخان، موجب شد طرف مقابل تصمیم بگیرد عمرانخان را با همان سلاحی به زمین بزند که او علیه رقبایش به کار برده بود؛ فساد مالی.
شورای راهبردی آنلاین – گفتگو: یک کارشناس حقوق بین الملل بابیان اینکه باکو تلاش دارد از روسیه درتحولات قفقاز اعتبارزدایی کند، به مذاکرات ارمنستان و جمهوری آذربایجان در آمریکا اشاره کرد وگفت: واشنگتن برای جبران عقب افتادگی دیپلماتیک خود درجریان جنگ دوم قرهباغ، تلاش دارد مکانیسم جایگزینی به جای مکانیسم روسی ایجاد کند و تحولات را به سمتی سوق دهد که مغایر منافع ایران و روسیه باشد.
همزمان با برگزاری انتخابات ریاست جمهوری ترکیه در روز یکشنبه یک کارشناس مسائل ترکیه و قفقاز گفت که آنکارا پس از انتخابات می بایست سیاست خارجیاش را در راستای همگرایی منطقهای تغییر داده و از پیگیری سیاست های تنش زا پرهیز کند.