مسکو به دنبال گسترش روابط با ایران با حفظ ملاحظات راهبردی خود است
نقش مناطق آزاد در توسعه و تحکیم روابط اقتصادی ایران و روسیه با تأکید بر منطقه آزاد ارس
مؤلفهای در شکلگیری معماری جدید نظم جهانی
پنل انرژی هندی-آلمانی[۱] و بازآفرینی امنیت انرژی
آیا روسیه میتواند میان ایران و آمریکا میانجی مؤثرتری باشد؟
نقش راست تندرو[۱] اروپا در راهبرد نفوذ سیاسی روسیه: از همگرایی ایدئولوژیک تا پراگماتیسم ژئوپلیتیکی
مهمترین گزینه برای ایران همکاری با چین و سهیم شدن در زنجیره ارزش است که چین کالای نیم ساخته به ایران حمل و در ایران با استفاده از نیروی انسانی ماهر، انرژی ارزان آن را به کالای نهایی تبدیل و از ایران صادرات مجدد صورت گیرد. در این فرایند در ایران اشتغال صورت گرفته و ارزش افزوده قابل توجهی نصیب ایران خواهد شد.
بر اساس استراتژی کانادا، غرب دیگر نباید زمان و انرژی خود را صرف کند کردن روند ژئوپلیتیکی که پس از جنگ سرد آغاز شد، کند. در عوض، باید شروع به قطع رابطه با حکومتهای خودکامه کند و بیشتر بر تشکیل گروههای همفکر کوچکتری مانند G7 متمرکز شود.
اگرچه در دور قبل انتخابات ریاست جمهوری نیز انتقادهای زیادی به عملکرد میرضیایف با حضور در دومین دوره انتخابات و استحکام جایگاه وی از سوی غرب مطرح شد، انتخابات حاضر به دلیل آن که پس از رفراندوم اصلاحات قانون اساسی برگزار شد و حضور وی در قدرت را برای 14 سال دیگر تضمین میکرد، از جهات بیشتری با انتقاد مواجه شد. تصمیم نهایی شوکت میرضیایف برای حضور در قدرت تا زمان حضور یک آلترناتیو قدرتمند برای پیشبرد برنامههای اصلاحات، عاملی است که این فضا را به وجود آورد. با این حال به نظر میرسد این رویکرد اساسا متفاوت از روندهای طی شده در ترکمنستان و تاجیکستان بوده و حتی تمایزهای جدی با مدل انتقال قدرت در قزاقستان دارد.
راه آهن خواف – هرات طرحی قدیمی است که زمان ارائه آن به دوران جمهوری داوود خان در دهه ۱۳۵۰ میرسد. به علت بروز جنگها در افغانستان اجرایی شدن این طرح چند دهه به تعویق افتاد. پروژه راه آهن خواف – هرات میتواند منجر به تحول عمیقی در زمینه تجارت دوجانبه ایران و افغانستان شود. فعال شدن این مسیر ریلی هر چند در وهله اول گامی کوچک میان دو کشور همسایه در راستای افزایش مبادلات تجاری قلمداد میشود اما میتواند روزنهای باشد برای اتصال منطقهای و بینامنطقهای که با توجه به ضرورتهای آینده قطعاً مورد توجه کشورهای ذینفع بخصوص کشورهای آسیای مرکزی و چین قرار خواهد گرفت.
میتوان تصور کرد که چرخه قدرت در پاکستان در شکل و شمایل دست بدست شدن قدرت بین ژنرالهای قدرت طلب و احزاب سیاسی مدعی قدرت، باقی بماند و بر اثر آن، پاکستان از روند توسعه پایدار، لااقل در مقایسه با هند - رقیب منطقهای اش - کنار گذاشته شود.
علی بمان اقبالی زارچ در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی می نویسد: اتحادیه اروپا و مرکوسور با هم تنها ۱۰ درصد از جمعیت جهان و ۲۰ درصد از تولید ناخالص داخلی دنیا را تشکیل میدهند و چنانچه هر یک بخواهد نفوذ جهانی داشته باشد، به دیگری نیاز دارد؛ امری که توافق تجاری اتحادیه اروپا و مرکوسور را به یک ضرورت استراتژیک تبدیل میکند.
به نظر میرسد اتحادیه اروپا همچنان ابزاری کارآمد برای ارعاب کشورهای آسیای مرکزی در حوزه تحریمها در اختیار ندارد. نخست آن که اقتصاد کشورهای آسیای مرکزی جزو غیرشفافترین اقتصادهای جهان قرار گرفتهاند و عموما منافع حلقههای الیگارشیک به منافع اقتصادی ملی پیوند خورده است. لذا، شناسایی کانالهای دور زدن تحریمهای روسیه در چنین ساختارهایی اساساً کاری دشوار برای اروپا محسوب میشود. دوم، کشورهای منطقه در چارچوب تصمیمهای دولتی اقدامهای منسجمی را برای رهایی از پیامدهای احتمالی تحریمها اتخاذ کردهاند.