سیاست بینالملل معاصر: آنارشی یا جنگ جهانی؟
از ائتلاف نظامی تا شبکه امنیتی؛ منطق حضور غیر اعضاء در نشست آنکارا و پارادوکس ترکیه
جنگ جهانی جدید: مسیر پیروزی
هشدار تازه برای اقتصاد جهانی
محرکهای سیاست منطقهای ترکیه؛ از اقتصاد تا مسئله سوریه
شانزدهمین نشست سالانه هند و ژاپن: گذار از پیوندهای بازرگانی به همگراییِ امنیتی و فناورانه
در نسبت میان ایران و کشورهای آسیای مرکزی، دیپلماسی میراث را نباید صرفا شیوهای برای حفاظت از آثار و آیینهای گذشته، بلکه میبایست نوعی سیاستورزی فرهنگی برای سازماندادن به حافظه، معنا و ادراک متقابل دانست.
دولت آستانه با همکاری نزدیک با شرکت ملی نفت جمهوری آذربایجان (SOCAR)، روند انتقال نفت قزاقی از بندر «آکتائو» این کشور به پایانه «سانگاجال» را آغاز کرده و ظرفیت ترانزیت را گامبهگام افزایش داده است.
باید این واقعیت را پذیرفت که نگرانی آسیای مرکزی در حوزۀ ترانزیت تا سطحی «واقعی» و «طبیعی» است و از این حیث باید به آن توجه شده و پاسخهای روشنی در بستر زمان به این نگرانیها ارائه کرد. با این حال بخش دیگری از واقعیت «بزرگنمایی» این وضعیت با محوریت گفتمانسازی غرب است. همچنین باید توجه داشت که برخی بازیگران جانبی نظیر طالبان، آذربایجان و ترکیه در شرایط بهوجود آمده بهدنبال تقویت حداکثری موضع و منافع خود هستند.
ظرفیتهای همکاری گستردهتری میان ایران و پاکستان وجود دارد که هنوز به طور کامل مورد استفاده قرار نگرفتهاند و باید در جهت تقویت آنها گامهای جدی برداشته شود.
دیپلماسی آب ایران با افغانستان، ترکیه، عراق و جمهوری آذربایجان ممکن است متأثر از پیامدهای جنگ 12 روزه باشد که در ذیل به هریک از آنها اشاره شده است.
علیرغم انگیزههای فراوان پاکستان برای جانبداری از ایران در رویارویی با اسرائیل و ایالات متحده، عوامل دیگری نیز وجود دارند که نشان میدهد پاکستان حمایت عملی از جمهوری اسلامی نخواهد کرد.
مردم در قزاقستان و تاجیکستان به ترتیب با 42.6 و 42.1 درصد بالاترین میزان همدردی با ایران و اعلام حمایت سیاسی را داشته اند و در مقابل در ازبکستان با 55 درصد مخالفت، کمترین حمایت سیاسی از ایران وجود داشته است.
تاجیکستان تنها کشوری در آسیای مرکزی بود که علاوه بر محکومیت شدید حمله اسرائیل، حمله آمریکا به ایران را نیز در بیانیه دوم خود محکوم کرد.